Am      Am      Am      Dm    G 
Am      G       Am      Dm    G 
Am  G   F   G   Am  G   Am      Am      

Am               G       G        Am
Σέρνει το βήμα ο λογισμός και ταξιδεύει
Am           G    G         C
πίσω, στης Ιωνίας τη μητέρα γη.
Dm               Am  G                C
Του πέλαγου οι φωνές πλημμυρίζουν τις θύμησες,
Dm           Am     G                 Am G
γυρνά και ανασαίνει της μνήμης την πνοή.

Am           G      F         G      Am
Μαύρο φορά μαντήλι, το πένθος της κρατεί,
Am            G     G              C
της Μικρασίας μάνα, του Ομήρου εγγονή.
Am             G        F       G     Am
Και ο βουβός λυγμός της τροπάρι στο Θεό,
Am            G     F         G    Am
σύμβολο της θυσίας, του πόνου θυμιατό.

Am      

Am             G     G              Am
Του Αιγαίου ο αγέρας χαϊδεύει τις παρειές,
Am           G     G               C
λιγοθυμιά σκορπάει στις νήφουσες καρδιές.
Dm             Am     G            C
Κι εκείνη όλο ελπίζει κι όλο μονολογεί,
Dm            Am    G               Am   G
της Μικρασίας κόρη, στη γη της να ταφεί.

Am               G       F        G   Am
Στο βλέμμα της συγγνώμη, στο ύφος αρχοντιά,
Am               G      G              C
της προσφυγιάς ο δρόμος ορφάνια, σκοτεινιά.
Am              G       F         G    Am
Εξόριστη απ' τη γη της, στον κήπο γιασεμιά
Am               G      F        G     Am
κι η δάφνη να προσμένει την ίδια την κυρά.

Am             G      F          G     Am
Η πόρτα η σκαλισμένη, που παίζαν τα παιδιά,
Am             G      G               C
των σοκακιών η στράτα την είδε στα λευκά.
Am              G    F       G    Am
Της εκκλησιάς σημάδι καμπάνα η βουβή,
Am             G     F         G         Am
μα πιο πικρή η λήθη, του ελληνισμού η σιωπή.

Am             G     F         G         Am 
Μα πιο πικρή η λήθη, του ελληνισμού η σιωπή.
Am               G       F        G   Am
Στο βλέμμα της συγγνώμη, στο ύφος αρχοντιά.
Am              G       G              C
Εξόριστη απ' τη γη της, στον κήπο γιασεμιά.
Am             G      F          G     Am
Η πόρτα η σκαλισμένη, που παίζαν τα παιδιά.
Am               G      F        G     Am
Κι η δάφνη να προσμένει την ίδια την κυρά.