Σ’ ένα σύννεφο καβάλα
ταξιδεύω με τον νου
στου Κυρίου το περβόλι,
στο λιβάδι τ’ ουρανού.
Κόβω μήλα, κόβω ρόδια
και στις κόρες τα σκορπώ,
στα παιδιά που μ’ αγαπούνε,
στα παιδιά που αγαπώ.
Κι ωριμάζει ο ήλιος κι άλλα
να μην τύχει και λειφθούν
κι αδικήσω τέτοιους φίλους
και μου παραπονεθούν.
Θεέ μου, κάνε το ταξίδι
να μην έχει τελειωμό,
να το ξέρεις, δε μου φτάνει
μια ζωή για ν’ αγαπώ.
Θεέ μου, κάνε το ταξίδι…
