Σαράντα μέρες, σαράντα νύχτες
η Παναγιά μας κοιλοπονούσε.
Κοιλοπονούσε, παρακαλούσε
τους Αργαγγέλους, τους Ιεράρχες.
Σεις Αρχαγγέλοι και Ιεράρχες
να πά’ να φέρτε μύρο και μόσχο.
Και οι Αρχαγγέλοι για μύρο πάνε
και οι Ιεράρχες για μόσχο τρέχουν.
Κι ώσπου να πάνε κι ώσπου να έρθουν
η Παναγιά μας ξηλευθερώθη.
Χριστός γεννιέται, χαρά στον κόσμο,
χαρά στον κόσμο, στα παλικάρια.
Επισημαίνουμε ότι, σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, η Παναγία δεν «κοιλοπονούσε», αλλά γέννησε τον Χριστό «ἀνωδίνως, ὑπὲρ θεσμὸν γεννήσεως». Και, γενικά, τα συγκεκριμένα κάλαντα δεν έχουν καμία θεολογική βάση. Ωστόσο, αναγνωρίζοντας τη δημοφιλία της μελωδίας τους και των επικρατέστερων στίχων τους, τα καταγράψαμε όπως τα σώζει η λαϊκή παράδοση. Τέτοιες παρεκκλίσεις από τη διδασκαλία της Εκκλησίας δεν είναι απαραίτητα κακοπροαίρετες· αντιθέτως, είναι λογικό να οφείλονται στο ότι ο απλός λαός δεν είχε βαθιά θεολογική κατάρτιση.