Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά,
ψιλή μου δεντρολιβανιά
κι αρχή καλός μας χρόνος,
εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος.
Αρχή που βγήκε ο Χριστός,
άγιος και πνευματικός,
στη γη να περπατήσει
και να μας καλοκαρδίσει.
Άγιος Βασίλης έρχεται
και δε μας καταδέχεται
από την Καισαρεία,
συ ‘σαι αρχόντισσα κυρία.
Βαστά εικόνα και χαρτί,
ζαχαροκάντιο, ζυμωτή,
χαρτί και καλαμάρι,
δες κι εμέ το παλικάρι.
Το καλαμάρι έγραφε,
τη μοίρα του την έλεγε
και το χαρτί ομίλει,
άγιε μου καλέ Βασίλη.
Και νέον έτος αριθμεί
η του Χριστού περιτομή
και η μνήμη του αγίου
ιεράρχου Βασιλείου.
Του χρόνου μας αρχή καλή
και ο Χριστός μάς προσκαλεί
την κακία ν’ αρνηθούμε,
μ’ αρετές να στολισθούμε.
Να ζούμε βίο τέλειο
κατά το ευαγγέλιο,
με αγάπη, με ειρήνη
και με τη δικαιοσύνη.
Χρόνια πολλά και ευτυχή
με καθαρή κι αγνή ψυχή,
με χαρά και με υγεία
και τη θεία ευλογία.
όχι “δεν μας καταδέχεται”… μετρικά είναι σωστό, αλλά δεν προκύπτει ιστορικά σε καμία εκδοχή καλάντων…αλλιώς τι Άγιος θα ήτανε…
“όλους μας καταδέχεται” είναι το σωστό
Για τη συλλογή των εγκυρότερων / επικρατέστερων στίχων των καλάντων έχει γίνει επιμελής αναζήτηση, η οποία είναι άλλωστε απαραίτητη για κάθε δημοτικό τραγούδι.
Εν συντομία, φαίνεται πως στα συγκεκριμένα κάλαντα «Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά», ο βασικός κορμός περιλαμβάνει και μικρές φράσεις αναφερόμενες σε μία «ψηλή δεντρολιβανιά», «αρχόντισσα κυρία», η οποία «δε μας καταδέχεται»…
Για περισσότερες λεπτομέρειες παραπέμπω στο άρθρο του ιστοτόπου «Πεμπτουσία» για τα πασίγνωστα δυσνόητα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.
Το “δεν μας καταδέχεται” πάει στην κυρία που της λέει τα κάλαντα όχι στον Άγιο Βασίλειο.
Ευχάριστο το χρειαζόμουν για να έλεγα τα κάλαντα
Πολύ ωραίο