Άρωμα ελευθεριάς, άρωμα Ελλάδας
απ’ το Ορμένιο στην Τρυπητή.
Όταν οι Έλληνες χορεύουμε αντάμα,
ζει η ιστορία μας απ’ την αρχή.
Εγώ γραικός γεννήθηκα, γραικός θε να πεθάνω,
κι ας καταιγίδες φέρνουνε οι νέες εποχές.
Στα δύσκολα θα προχωρώ με το κεφάλι απάνω
θερίζοντας, Ελλάδα μου, όσα έσπειρες εχθές.
Με σώματα κρατούμενα οι σκέψεις τους δραπέτες
κι η μνήμη τους απάγκιο για μας μες στη βροχή.
Κι αν απορείς πώς πολεμάς του χρόνου τις μασέτες,
ένα αμπέλι, μια ελιά κι ένα καράβι αρκεί.
Κύμα με χτύπησε με περηφάνια
σα στίχους διάβασα του Σολωμού.
Μάχες ξανάζησα, ήρωες ξανάδα,
τώρα τα χνάρια τους βρίσκω παντού.
Εγώ γραικός γεννήθηκα, γραικός θε να πεθάνω…
Με σώματα κρατούμενα οι σκέψεις τους δραπέτες…
