Δακρύζεις πάλι, Πέργαμε, σαν βρέχει τον Σεπτέμβρη
κι εγώ στους δρόμους σου γυρνώ, στης μνήμης της βροχές.
Ως τρεις χιλιάδες μάρτυρες τριγύρω σου αντικρύζω
και αντηχούνε στις πλαγιές λυγμοί και προσευχές.
Στο κέντρο σου, στην αγορά και στο αρχαίο κάστρο
καλπάζουν καβαλάρηδες στ’ Αυγούστου τη γιορτή.
Μικρά παιδιά στα γιορτινά τραβάν στο πανηγύρι
κρατώντας τις λαμπάδες τους σαν να ‘τανε λαμπρή.
Δυο ποταμοί ολόγυρα σ’ έχουν στην αγκαλιά τους,
τον Άη Αντύπα θησαυρό στα σπλάχνα σου βαστάς,
και εκκλησιές βυζαντινές, λιθόστρωτα σοκάκια
κι εξήντα βρύσες πέτρινες να πιεις, να ξεδιψάς.
Στα τρίστρατα ακολουθώ τα χνάρια των δικών μου
κι αναζητώ το σπίτι μου στους χάρτες του χαμού.
Κρατώ στο χέρι το κλειδί που μ’ άφησε ο παππούς μου
σαν σφάλισε τις θύμησες στην πόρτα του σπιτιού.
Ανοίγω μάνταλα παλιά και τα σκαλιά ανεβαίνω,
τα ξύλα τρίζουν, μυστικά ραγίζει κι η καρδιά.
Ανάβω το καντήλι σου στης μάνας το περβάζι
κι αναζητώ τις ρίζες μου στα κάδρα τα θαμπά.
Μη μου βουρκώνεις, Πέργαμε, κρατήσου ορθή και κοίτα,
κοντεύει το ξημέρωμα μες στην αχνοφεγγιά,
κι εγώ σε νιώθω κάθε αυγή, και πασχαλιά προσμένω,
καθώς μυρίζω γιασεμί, θυμάρι και μυρτιά.
