Ω Σμύρνη μου, πανέμορφη κυρά της Μικρασίας,
που απέκτησες αμέτρητους αιώνες ιστορίας.
Μητέρα αγίων, ποιητών, κοιτίδα της σοφίας,
πατρίδα, Σμύρνη, πόλη μου, καρδιά της Ιωνίας.
Οι εκκλησιές σου κάηκαν, βουβάθηκαν καμπάνες,
η μουσική τους σώπασε, χαθήκαν οι ψαλτάδες.
Κι απ’ τα λαμπρά αρχοντικά, μαρμάρινα παλάτια
σκορπίσαν οι κοπέλες σου, της γης μαργαριτάρια.
Οι δρόμοι σου ερήμωσαν, και στο ιερό λιμάνι
φόρεσε ο δεσπότης σου τ’ αμάραντο στεφάνι.
Το αίμα του πορφύρωσε τα πάλλευκα μαλλιά του
στον τόπο που μαρτύρησαν τ’ αμέτρητα παιδιά του.
Την πίστη έτσι φύλαξες στο κύλισμα του χρόνου
απ’ του Πολύκαρπου το φως μέχρι του Χρυσοστόμου.
Ω Σμύρνη μου, βασίλισσα, παραμυθένια πόλη,
γη του φωτός και της φωτιάς, μαρτυρική μου πόλη.
Οι εκκλησιές σου κάηκαν, βουβάθηκαν καμπάνες…
Ω Σμύρνη, πόλη ιερή, μια απ’ τις επτά λυχνίες,
μια απ’ τις εφτά ελπίδες μας και τις επιθυμίες,
μια απ’ τις εφτά ιερές φωτιές, άστραψε φως στην κτίση,
άναψε τις λαμπάδες σου ως τ’ ουρανού τα ύψη.
