Θα ‘ρθεις σαν αστραπή,
θα ‘χει η χώρα γιορτή,
θάλασσα, γη και ουρανός
στο δικό σου φως.
Θα ντυθώ στα λευκά
να σ’ αγγίξω ξανά,
φως εσύ και καρδιά εγώ,
πόσο σ’ αγαπώ.
Βασιλεύς βασιλέων, βασιλεί βοήθει,
έλεος, έλεος, επουράνιε Θεέ,
Κωνσταντίνος Δραγάτσης Παλαιολόγος,
ελέω Θεού αυτοκράτωρ των Ρωμαίων.
Στην πύλη του αγίου Ρωμανού
καβαλικά την φάρα του την ασπροποδαράτη,
τέσσερα βήτα, έλεος, έλεος,
Μαρμαράς, Βόσπορος και μαύρη Τρίτη.
Φρίξον ήλιε, στέναξον γη,
εάλω η Πόλη, εάλω η Πόλη,
βασιλεύουσα, πύλη Χρυσή
κι ο Πορφυρογέννητος στην Κόκκινη Μηλιά.
Η Πόλη ήταν το σπαθί, η Πόλη το κοντάρι,
η Πόλη ήταν το κλειδί της Ρωμανίας όλης,
σώπασε κυρα-Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά σου θα ‘ναι.
Στην πύλη του Ρωμανού
έφυγες για αλλού
κι άγγελος θα σε φέρει εδώ
το σωστό καιρό.
Μες στην αγια-Σοφιά
θα βρεθούμε ξανά,
λειτουργία μελλοντική
οι Έλληνες μαζί.
Βασιλεύς βασιλέων, βασιλεί βοήθει…
Θα ‘ρθεις σαν αστραπή…
Μες στην αγια-Σοφιά…
Κωνσταντίνος Δραγάτσης Παλαιολόγος.
