Τι να σας πω, τι να σας τραγουδήσω,
πήγα ένα βράδυ κάτω στο σταθμό,
είχα παρέα ένα παιδικό μου φίλο,
ψάχναμε, ψάχναμε να βρούμε ένα σκοπό.
Πήραμε απόφαση να μπούμε σ’ ένα τρένο,
για να γνωρίσουμε της γης τα μυστικά,
δυο φίλοι κίναγαν να χτίσουνε το μέλλον
απαλλαγμένοι απ’ των σοφών τα λεξικά.
Τραγουδάω τη ζωή, αναπνέω τη αλήθεια,
δεν ακούω των σοφών τα μοντέρνα παραμύθια,
ζω και χαίρομαι τη γη, ταξιδιώτης στο μετρό της,
τελευταίο μου σταθμό καρτερώ τον ουρανό της,
τελευταίο μου σταθμό καρτερώ τον ουρανό.
Πήγα στην Κίνα, μου ‘παν για τ’ αστέρια
πως τάχα ορίζουνε τη μοίρα των θνητών,
πήγα στο Ρίο, είδα μύρια χέρια
να θυσιάζουν στης απάτης το βωμό.
Και κάποιο λιόγερμα κοντά στη Γαλιλαία
δώδεκα αδέλφια τραγουδούσαν ωσαννά,
πήγαμε ‘κει, μας πήγαν στον Πατέρα,
βρήκα Πατέρα, βρήκε ο φίλος μου κληρονομιά.
Τραγουδάω τη ζωή, αναπνέω τη αλήθεια…
